گاهی قدم اول رابرداشتن دل به خواهیست.اما همینکه قدم اول را برمیداریم قدم بعد را باید برداشت  و ادامه داد تا کجا مهم نیست چطور قدم برداشتنش مهم است كه سمت و سوی شدن را معلوم میکند .

نمیدانم اولین باری که توانستم روی پای خودم بایستم چند بار زمین خوردم و چقدر آدمها اززمین خوردن کودکانه ام قهقهه زدند. اما خوب میدانم دستهای مهربان مادرم از جنس دست های تو بود که از زمین بلندم میکرد .

اما حالا نه کودکم نه زمین خوردنم به  کوتاهی آن روزهاست و نه آدمها قهقهه هاشان از سر دوستیست . با اینهمه دست های تو را هنوز دارم و همیشه محکم قدم برداشتم و خیال آسوده که تو هوا دارمی .

یادم نمی آید وقتی زمین خورده باشم کسی جز تو دستم را گرفته باشد . گاهی که به نبودنت تو ی زندگی فکر میکنم به حقارت محض میرسم به یک سستی ناپیدا . راستی کسانی که تو رابینایی تورا مهرباني تورا دستهای تو را ندارند وقتی به کوچه های بن بست خیابان زندگی میرسند چه میکنند؟ راه بلدشان که میشود؟ دست آویز کدام بلندا مي شوند ؟

به یکی از کوچه های بن بست  رسیده ام دوباره  راه بلدم میشوی ؟